Naprzeciw czy na przeciw: jak się pisze?

naprzeciw (razem)

na przeciwzbędna spacja

„Naprzeciw” to jeden wyraz, tak jak „naprzeciwko”, dlatego zawsze piszemy go łącznie.

Zasada

„Naprzeciw” to krótsza forma słowa „naprzeciwko”. Oba wyrazy powstały z dawnego wyrażenia przyimkowego, ale dziś są jednym słowem i piszemy je łącznie. Zapis „na przeciw” jest błędny. Gdy mówimy o miejscu, „naprzeciw” łączy się z dopełniaczem: „naprzeciw szkoły”. Często występuje w zwrocie „wyjść naprzeciw” — dosłownie, czyli iść komuś na spotkanie („wyjść naprzeciw gościom”), albo w przenośni: „wyjść naprzeciw oczekiwaniom klientów”.

Zasady pisowni PWN: pisownia łączna i rozdzielna wyrażeń przyimkowych

Wszystkie słowa z tematu „Pisownia łączna i rozdzielna wyrażeń przyimkowych” →

Przykłady

  • Usiedliśmy naprzeciw siebie przy stole.
  • Dyrektor wyszedł naprzeciw gościom.
  • Nowy rozkład jazdy wychodzi naprzeciw potrzebom uczniów.

Typowy błądMieszkamy na przeciw parku.

Wyjątki i podobne przypadki

Łącznie piszemy też dłuższą formę „naprzeciwko” i wyrażenie „z naprzeciwka”. Samo „przeciw” (bez „na”) to inny wyraz: „głosować przeciw ustawie”, „lek przeciw bólowi głowy”.

Sprawdź się

Pytanie 1 z 5

Jak poprawnie?

Masz kłopot z ortografią?

Korepetytor z polskiego wytłumaczy zasady na twoich błędach i pomoże przygotować się do dyktand, egzaminu ósmoklasisty i matury.

Sprawdź inne słowo

Pytania o „naprzeciw”

Poprawnie piszemy łącznie: „naprzeciw”. Zapis „na przeciw” jest błędny.

Obie formy są poprawne i obie piszemy łącznie. W zwrocie „wyjść naprzeciw” (np. oczekiwaniom) używamy zwykle krótszej formy.

Gdy mówimy o miejscu — dopełniacz: „naprzeciw szkoły”. W zwrocie „wyjść naprzeciw” — celownik: „wyjść naprzeciw gościom”, „wychodzić naprzeciw potrzebom”.