Naprzeciw czy na przeciw: jak się pisze?
naprzeciw (razem)
przeciwzbędna spacja
„Naprzeciw” to jeden wyraz, tak jak „naprzeciwko”, dlatego zawsze piszemy go łącznie.
Zasada
„Naprzeciw” to krótsza forma słowa „naprzeciwko”. Oba wyrazy powstały z dawnego wyrażenia przyimkowego, ale dziś są jednym słowem i piszemy je łącznie. Zapis „na przeciw” jest błędny. Gdy mówimy o miejscu, „naprzeciw” łączy się z dopełniaczem: „naprzeciw szkoły”. Często występuje w zwrocie „wyjść naprzeciw” — dosłownie, czyli iść komuś na spotkanie („wyjść naprzeciw gościom”), albo w przenośni: „wyjść naprzeciw oczekiwaniom klientów”.
Zasady pisowni PWN: pisownia łączna i rozdzielna wyrażeń przyimkowych
Wszystkie słowa z tematu „Pisownia łączna i rozdzielna wyrażeń przyimkowych” →Przykłady
- Usiedliśmy naprzeciw siebie przy stole.
- Dyrektor wyszedł naprzeciw gościom.
- Nowy rozkład jazdy wychodzi naprzeciw potrzebom uczniów.
Typowy błądMieszkamy przeciw
Wyjątki i podobne przypadki
Łącznie piszemy też dłuższą formę „naprzeciwko” i wyrażenie „z naprzeciwka”. Samo „przeciw” (bez „na”) to inny wyraz: „głosować przeciw ustawie”, „lek przeciw bólowi głowy”.
Sprawdź się
Pytanie 1 z 5Jak poprawnie?
Masz kłopot z ortografią?
Korepetytor z polskiego wytłumaczy zasady na twoich błędach i pomoże przygotować się do dyktand, egzaminu ósmoklasisty i matury.
Sprawdź inne słowo
Pytania o „naprzeciw”
Poprawnie piszemy łącznie: „naprzeciw”. Zapis „na przeciw” jest błędny.
Obie formy są poprawne i obie piszemy łącznie. W zwrocie „wyjść naprzeciw” (np. oczekiwaniom) używamy zwykle krótszej formy.
Gdy mówimy o miejscu — dopełniacz: „naprzeciw szkoły”. W zwrocie „wyjść naprzeciw” — celownik: „wyjść naprzeciw gościom”, „wychodzić naprzeciw potrzebom”.
