Nieobecny czy nie obecny: jak się pisze?
nieobecny (razem)
obecnyzbędna spacja
„Nieobecny” to przymiotnik, a partykułę „nie” z przymiotnikami piszemy łącznie.
Zasada
„Nieobecny” to przymiotnik utworzony od „obecny”. Partykułę „nie” z przymiotnikami piszemy łącznie: „nieobecny”, „nieobecna”, „nieobecni”. Łącznie piszemy też rzeczownik „nieobecność” („usprawiedliwić nieobecność”). Wyraz znaczy „taki, którego nie ma w danym miejscu”, ale też „zamyślony, rozkojarzony”, np. „nieobecny wzrok”.
Zasady pisowni PWN: pisownia łączna i rozdzielna partykuły „nie”
Wszystkie słowa z tematu „Pisownia „nie” z różnymi częściami mowy” →Przykłady
- Kuba był wczoraj nieobecny na lekcji.
- Każdy nieobecny uczeń musi przynieść usprawiedliwienie.
- Dyrektor jest dziś nieobecny, proszę przyjść jutro.
Typowy błądMarek był obecny
Wyjątki i podobne przypadki
Łącznie piszemy też „nieobecność”. Pisownia osobna jest możliwa tylko w wyraźnym przeciwstawieniu z „lecz” lub „ale”.
Sprawdź się
Pytanie 1 z 5Jak poprawnie?
Masz kłopot z ortografią?
Korepetytor z polskiego wytłumaczy zasady na twoich błędach i pomoże przygotować się do dyktand, egzaminu ósmoklasisty i matury.
Sprawdź inne słowo
Pytania o „nieobecny”
Łącznie: „nieobecny”, bo „nie” z przymiotnikami piszemy razem. Tak samo „nieobecność”.
To spojrzenie kogoś zamyślonego, kto myślami jest gdzie indziej. Piszemy łącznie, tak jak w znaczeniu „taki, którego nie ma”.